Płyty meblowe są produkowane ze skrawków i wiórów drewnianych. Są sprasowywane ze sobą pod wpływem wysokiej temperatury i ciśnienia. Dodaje się do nich kleju lub żywicy. Żeby były one bardziej wytrzymałe, poddaje się je oklejaniu laminatem lub fornirem. To je oczywiście wzmacnia, ale również polepsza ich wygląd estetyczny. Płyty meblowe mogą być oklejane różnokolorowymi laminatami, także takimi, które dobrze będą imitowały drewno. Płyty meblowe mogą być lekkie lub ciężkie, grube lub cienkie. Ich wielkość jest różna. Można je przycinać i szlifować. Dzięki temu wycinanie odpowiadających potrzebom kształtów, nie uszkodzi ich. Wśród nich wymienia się: płyty wiórowe, pilśniowe, OSB, laminowane, fornirowane, LDF, HDF, MDF i jeszcze wiele innych. Wszystko zależy od potrzeb i upodobań odbiorcy. Płyty meblowe przeznaczone są, między innymi, do produkcji szaf, biurek, regałów, komód itp. Są one bardziej odporne na niektóre czynniki (na przykład zadrapania), aniżeli części zrobione z litego drewna.
W skład mebli, które wypełniają nasze wnętrza, wchodzi wiele mniejszych i większych elementów. Są to między innymi płyty meblowe, wśród których możemy wyróżnić chociażby płyty: bambusowe, fornirowane modyfikowane i naturalne, laminowane, MDF, pilśniowe, ratanowe, wiórowe czy sklejkę. Każdy z wymienionych rodzajów ma odmienne cechy charakterystyczne i zastosowania. Na przykład płyta meblowa wiórowa składa się z trzech warstw. Jej powierzchnię szlifuje się poprzez sprasowanie cząstek drewna przy wysokiej temperaturze i takim samym ciśnieniu. Przy produkcji tego typu płyt stosuje się specyficzne spoiwo, w skład którego wchodzą różnego typu żywice. Środkowa warstwa płyty składa się z grubszych wiórów, a warstwy zewnętrzne z mniejszych i cieńszych elementów, czyli z tak zwanych mikrowiórów. Na tym przykładzie doskonale widać, jak elementy mebli są konstruowane. Budowa płyt meblowych wydaje się być banalnie prosta. W rzeczywistości jest jednak nad wyraz skomplikowana. Nie chodzi tutaj tylko o płyty wiórowe, ale i inne płyty, których używa się przy produkcji mebli.
Płyty meblowe to drewnopochodne części, z których można skonstruować szafy, biurka, półki, komody, regały i wiele innych. Wytwarzane są ze skrawków drewna, które łączy się za pomocą żywic lub kleju. Poddaje się je oddziaływaniu wysokiej temperatury i ciśnienia. Dzięki temu są zabezpieczone przed uszkodzeniami. Sprasowane nadają się do dalszej obróbki. Mogą być oklejane różnego typu laminatem czy fornirem. Dzięki temu są dodatkowo wzmocnione. Laminowanie dodaje też walorów estetycznych. Płyty meblowe mogą mieć różne wielkości. Gotowe części można dowolnie przycinać i szlifować by wydobyć z nich to, co jest potrzebne. Mogą mieć różną grubość, być gładkie, chropowate lub karbowane. Wszystko, w zależności od konieczności. Wśród płyt wyróżnić można kilka rodzajów: wiórowe, stolarskie, laminowane, fornirowane, paździerzowe, wiórowe, pilśniowe, MDF, HDF, LDF, OSB. Płyty meblowe drewnopochodne, odpowiednio przygotowane, mogą okazać się bardziej odporne na wiele czynników, niż płyty z litego drewna.
Meble tworzone są zazwyczaj z połączenia różnego typu części składowych, które mogą mieć większe lub mniejsze gabaryty. Do tej drugiej grupy elementów zaliczamy między innymi płyty meblowe. Za przykład takiej części może posłużyć płyta meblowa MDF. Wyróżnia się trzy jej odmiany: LDF, MDF oraz HDF. Wszystkie określić można mianem produktów drewnopochodnych. Tworzy się je poprzez sprasowanie włókien drzewnych z dodatkiem organicznych związków, których zadaniem jest łączenie i utrwalanie całej konstrukcji. Jak większość płyt meblowych, płyty MDF powstają w wysokiej temperaturze i wysokim ciśnieniu. Tworzy się dzięki temu materiał jednolicie gęsty o jednakowym składzie (nie jest to połączenie elementów o różnej konsystencji). Taki sposób powstawania sprawia, że płyty MDF są łatwo obrabialne podczas procesu skrawania. Wśród płyt meblowych możemy wyróżnić jeszcze wiele innych rodzajów, takich jak płyty laminowane, wiórowe czy popularną sklejkę.
Skrót HD współcześnie stał się znacznikiem wysokiej jakości multimediów, analogicznie odczytywane są początkowe litery płyt meblowych typu HDF (ang. Hight Density Fibreboard, czyli płyta z włókien o podwyższonej gęstości). Są to drewniane produkty, charakteryzujące się dużą twardością. Najczęściej powleka się je okleiną lub laminatem HPL i CPL. Ten pierwszy jest połączeniem żywicy i papieru, co daje w efekcie wygląd imitujący korek, aluminium, kamień, a także drewno (na papierze korzysta się z nadruku sitodrukowego). CPL to zaimpregnowana żywicami celuloza – rezultat takich działań jest spotykany w wielu wnętrzach, w postaci frontów, blatów, parapetów, listew przypodłogowych, ościeżnic czy kinkietów. Jednorodna gęstość i skład surowcowy HDF-ów są istotnymi czynnikami przy produkcji paneli podłogowych. Płyty meblowe HDF przeznaczone są do pomieszczeń o bardzo niskim poziomie wilgoci.
Odmianą płyt z włókien o podwyższonej gęstości są HDF-y lakierowane. Za bazę tym płytom meblowym służą surowe HDF-y. Warstwa lakieru UV prócz wizualnego, korzystnego efektu dodatkowo niesie ze sobą podwyższoną odporność na ścieranie. Ich ewentualna obróbka mechaniczna przy pomocy wszelkiego cięcia bądź szlifowania jest możliwa, co owe HDF-y doskonale znoszą. Korzyść z ich wieloletniej używalności – co za tym idzie upiększania naszych wnętrz – łączy się z łatwością utrzymywania ich w stanie odpowiedniej czystości, przez nazbyt nieskomplikowaną pielęgnację. Kilkudziesięciostopniowa skala kolorystyczna odcieni i dekorów pozwala na pełną indywidualizację wnętrz, pełnię upustu swym gustom odnośnie feng shui czy niebanalnemu designowi. Gdzie codziennie możemy ich uświadczyć? Najczęściej są to drzwi wewnętrzne lub tylne części mebli, dna szuflad oraz tablice reklamowe. Płyty meblowe HDF lakierowane spotykane są niniejszych grubościach: 2, 2.5, 3, 4, 5, 6 (grubość w milimetrach).
Postawienie na wytrzymałość, a przy tym reprezentatywność – to cechuje płyty meblowe MDF melaminowane (z włókien drzewnych o średniej gęstości), wykonane metodą sprasowania listewek złączonych związkami organicznymi. Wysoka odporność na czynniki chemiczne i mechaniczne idzie w parze z ciekawymi wariantami kolorystycznymi; powierzchnie MDF-ów (jako materiał nośny) podlegają finalnym procesom oklejania połyskową folią, filmem melaminowym (papier nasączony żywicą), pokrywania fornirem, malowania i profilowania – szczególnie tak duża liczba zabiegów dokonywanych na niniejszych płytach sprawia, że są tworzywem przeznaczonym przede wszystkim do zewnętrznych części mebli. Fronty szafek, przednie elementy zabudów – to one odpowiadają za styl meblowy, to one są właśnie MDF-em w swym najlepszym wykonaniu. Brak osłabienia barwy przez promieniowanie słoneczne, odporność na zarysowania i ścieranie, możliwość użycia w miejscach o podwyższonej wilgotności, na przykład w łazienkach – to zalety płyt MDF, które stanowią o ich popularności. Standardowa grubość płyt meblowych MDF melaminowanych to: 16, 19, 22 (milimetry).
Nie obędą się bez nich meble salonowe, sypialniane, łazienkowe czy kuchenne. Pierwszą myślą zdaje się być: drzewa? Zawężając jednak zakres odpowiedzi ku bardziej konkretnemu wymiarowi budownictwa i wyposażenia wnętrz, użyć należy frazy: „płyty meblowe”. Z tak – mimo wszystko – szeroko pojętej materii, wyodrębnić trzeba jedną z jej podgrupy, a mianowicie: płyty wiórowe. Są one efektem sprasowania odpowiednią temperaturą i ciśnieniem wiórów drzewnych przemieszanych z żywicami. Proces taki daje płyty w dowolnych rozmiarach, masie objętościowej i grubości. Tego rodzaju płyty meblowe – zazwyczaj wielowarstwowe – są jednymi z najpopularniejszych (zakupywane są w znacznych ilościach, z powodzeniem wykorzystuje się je w przemyśle meblarskim). Ów materiał konstrukcyjny w dodatku jest proekologiczny (wszak powstał z natury) – wióry wytworzone zostały z wyłącznie fragmentów drewnianych, niezdatnych do dalszej produkcji odpowiednio wytrzymałych desek. Takowe płyty używane są do produkcji mebli i wyróżniają się grzyboodpornością. Po dziś dzień budownictwo zawdzięcza wiele temu deskopodobnemu wyrobowi.